Na het overweldigende groen van São Miguel voelt Terceira (het 2e grootste eiland van de groep) anders en rustiger. Terceira heeft een heel eigen karakter binnen de Azoren: minder dramatisch vulkanisch dan São Miguel, maar cultureel rijker, historischer en meer agrarisch in uitstraling. Het eiland voelt als een landschap waarin natuur, landbouw en tradities sterk met elkaar verweven zijn.
Wat meteen opvalt zijn de groene lappendekenvelden, gescheiden door lage stenen muurtjes van vulkanisch basalt. Deze door boeren aangelegde perceelstructuur is typisch voor Terceira en zie je prachtig vanaf uitzichtpunten zoals in de Serra da Ribeirinha. Het landschap oogt daardoor bijna grafisch: geometrisch en duidelijk gevormd door eeuwen van veeteelt.
Terceira is het meest bewoonde eiland na São Miguel, en toch voelt het nergens druk. Het binnenland is groen en open, met op de flanken van de Serra de Santa Bárbara het grootste aaneengesloten gebied van inheemse laurierbossen van de Azoren.
Ook cultureel onderscheidt Terceira zich sterk. Het stadje Angra do Heroísmo, UNESCO-werelderfgoed, weerspiegelt de maritieme geschiedenis van Portugal, met kleurrijke gevels, kerken en een stedenbouwkundige structuur die direct verbonden is met de trans-Atlantische vaarroutes. Je voelt hier minder het “natuur-eiland” en meer het historische oceaanknooppunt.
Een stadswandeling door het historische centrum van Angra do Heroísmo voelt als een wandeling door een geschiedenisboek. Sinds 1983 staat de stad op de UNESCO-Werelderfgoedlijst, vooral vanwege haar uitzonderlijk goed bewaarde stedenbouwkundige structuur en haar cruciale rol in de Portugese maritieme geschiedenis. De elegante straatstructuur, pleinen en kerken weerspiegelen de tijd waarin Angra een belangrijk tussenstation was voor schepen die tussen Europa en de Nieuwe Wereld voeren.
De route voert langs Alto da Memória, met een prachtig uitzicht over de stad, de baai en Monte Brasil, en daalt vervolgens af naar het weelderige Jardim Duque da Terceira, een botanische tuin midden in de stad. Met gelaagde terrassen, exotische beplanting en schaduwrijke paden die de romantische 19e-eeuwse aanleg nog duidelijk laten zien.
Vanuit de tuin wandel je via kronkelende trappen en paden langzaam omlaag naar Via Praça Velha en wandel je verder door het hart van het historische centrum, langs de imposante Sé Catedral de Angra en de karakteristieke Igreja da Misericórdia aan de waterkant.
De wandeling eindigt bij de Marina van Angra do Heroísmo, waar de relatie tussen stad en oceaan direct voelbaar is, precies die strategische ligging maakte Angra eeuwenlang tot een onmisbare haven in de Atlantische vaarroutes. Monte Brasil, de slapende vulkaan aan zee, bewaakt het geheel als een groene vesting.
En tenslotte: de gastronomie. Terceira staat bekend om Alcatra (langzaam gegaard rundvlees in aardewerken pot), lokale kazen en een sterke zuiveltraditie, wat logisch is op een eiland waar veeteelt en graslanden zo dominant zijn. Goed eten, geworteld in traditie en geen spektakel-keuken.
Ga zeker even langs bij O Forno Bakery: daar proefde ik Donas Amélias, een kruidig, zoet gebak dat ontstond ter ere van het bezoek van koningin Amélia in 1901. Geen verfijnde patisserie, maar iets huiselijks en voedends. Uitgegroeid tot een iconische lekkernij op het eiland. Eten op Terceira vertelt altijd iets over geschiedenis, over schaarste en over delen.
Die lijn zet zich voort bij de lunch op Quinta do Martelo, waar Alcatra wordt geserveerd: langzaam gestoofd rundvlees, traditioneel bereid in aardewerken potten. Dit is eilandkeuken pur sang: geen opsmuk, wel tijd. De pot wordt nog licht pruttelend geserveerd op tafel en het rundvlees wordt typisch gegeten met zoet brood.
Bij Quinta do Martelo waan je je in een ander tijdperk; dit charmante, museale restaurant is met liefde ingericht. Het eten wordt met dezelfde passie bereid en uitgeserveerd.
Een van de hoogtepunten van Terceira vond ik Biscoitos. Op deze plek aan de noordkust verandert het landschap abrupt: lavavelden lopen hier rechtstreeks door tot in de oceaan. Tussen het zwarte basalt liggen natuurlijke zwembaden waarin de zee voortdurend binnenstroomt. In de avondzon, met de constante Atlantische wind en het donkere gesteente, krijgt het landschap een bijna buitenaardse, onwereldse sfeer. Prachtig!
In het wijnmuseum en bij de wijngaarden van Biscoitos wordt duidelijk hoe vindingrijk eilandbewoners zijn geweest. De wijngaarden zijn aangelegd op zwarte lavavelden, direct aan de ruige noordkust van Terceira. In plaats van vruchtbare aarde groeien de wijnstokken hier in spleten van vulkanisch gesteente, waar ze worden beschermd door lage muurtjes van basalt (currais) die de harde Atlantische wind breken en warmte vasthouden.
Dit creëert een extreem microklimaat: arme, minerale bodem, zoute zeelucht en veel wind. Precies die omstandigheden dwingen de wijnstokken diep te wortelen en zorgen voor een geconcentreerde, uitgesproken smaak met een duidelijke minerale en soms licht ziltige toets; een direct gevolg van het vulkanische terroir.
Wat het landschap zo uniek maakt, is het visuele contrast: geometrische vakken van wijnranken in een zwarte lavamatrix, met daarachter de oceaan. Het oogt bijna als landschapskunst, maar is in werkelijkheid een eeuwenoude landbouwtechniek die puur uit noodzaak is ontstaan. Boeren gebruikten het aanwezige lavasteen om de ranken te beschermen tegen wind en zout en temden zo een ogenschijnlijk onvruchtbaar terrein.
Je kunt een proeverij doen in een gezellige, kleinschalige ruimte naast de bottelarij. Lokale wijnen worden geserveerd met regionale kazen en huisgemaakte jam. Misschien niet de meest verfijnde wijnen die ik heb geproefd, maar juist daarom interessant: ze weerspiegelen het unieke, vulkanische terroir en wijken sterk af van de klassieke wijngaarden die we uit andere wijnregio’s kennen.
Verspreid over Terceira kom je overal de kleine, kleurrijke Impérios do Espírito Santo tegen: kapelachtige gebouwtjes in wit, rood, blauw of geel, vaak opvallend fris geschilderd en zorgvuldig onderhouden. Ze ogen bescheiden van schaal, maar hebben een grote symbolische betekenis binnen de lokale gemeenschap, verbonden aan de eeuwenoude Heilige Geest-traditie waarin solidariteit, delen en gemeenschapsmaaltijden centraal staan.
Juist die menselijke maat maakt ze zo kenmerkend voor het eiland: geen monumentale religieuze architectuur, maar bijna huiselijke micro-architectuur die het dorpsleven weerspiegelt. Je ziet de motieven ook terug in lokaal textiel en borduurwerk. Het onderstreept hoe diep de symbolen verankerd zijn in de visuele cultuur van Terceira.
Een korte stop bij Furnas do Enxofre brengt je weer terug naar de kern van Terceira: een actief vulkanisch systeem dat nooit ver weg is. Een openbaar toegankelijke plek waar zwaveldampen opstijgen uit de aarde; het ruikt scherp en mineraal. Hier besef je opnieuw hoe dun de laag is waarop alles zich afspeelt.
Deze plek is met name een aanrader als je geïnteresseerd bent in vulkanische verschijnselen. Je treft er een kleine geothermische site, bereikbaar via een korte en toegankelijke wandelroute over houten loopbruggen. De paden leiden je veilig langs de dampende openingen in het landschap en beschermen tegelijk de kwetsbare ondergrond.
Hoewel het een interessante indruk geeft van de actieve ondergrond van Terceira, voelt het na de geothermische velden van São Miguel vrij bescheiden, maar wel prachtig gelegen midden in de natuur.
Wij sluiten de week af bij een heel fijn restaurant in het centrum van Angra do Heroísmo: Tasca das Tias. In dit gezellige restaurant draait het om lokale gerechten en huiselijke smaken, met klassieke Azoriaanse specialiteiten en seizoensproducten in de hoofdrol. Je eet er eerlijke, goed bereide gerechten in een warme en ontspannen setting, waar je tussen locals en reizigers de dag goed kunt afsluiten.
De laatste ochtend, voordat we vertrekken, maken we nog een wandeling naar en op Monte Brasil. Het voelt eerder als een landschapspark dan als een ruige vulkanische hike. De paden zijn goed onderhouden en lopen geleidelijk over de flanken van de oude vulkaan, waardoor de wandeling bijna letterlijk “a walk in the park” is: toegankelijk, rustig en met steeds wisselende uitzichten.
Bovenop kom je langs volières en kleine recreatieve zones, wat het parkachtige karakter nog eens onderstreept en een opvallend contrast vormt met de vulkanische oorsprong van het schiereiland. De kans is groot dat een van de vele zwerfkatjes je begeleidt op deze wandeling. De uitzichten over Angra do Heroísmo, de baai en de Atlantische Oceaan blijven daarbij continu indrukwekkend en geven de wandeling een open en panoramisch karakter.
Aan de voet van Monte Brasil ligt de Fortaleza de São João Baptista, een 16e-eeuws fort dat werd gebouwd om de strategisch belangrijke haven van Angra en de trans-Atlantische zeeroutes te beschermen.
Hoewel het complex nog steeds in gebruik is als militaire basis en niet van binnen te bezoeken is, is het juist de moeite waard om eromheen te wandelen: de massieve bastions, basaltmuren en zichtlijnen langs zee laten goed zien hoe de vesting is verweven met het vulkanische landschap en hoe cruciaal deze plek ooit was in de maritieme geschiedenis van de Azoren.
Quinta do Icaro op Terceira is een uniek plekje in de natuur vlakbij de natuurbaden van Porto Martins en het strand van Praia da Vitória.
Reizen tussen de eilanden van de Azoren is relatief eenvoudig en goed te plannen.
Restaurants
O Forno Bakery and taste “Donas Amélias”
Quinta do Martelo – voor het typische locale gerecht ‘Alcatra’
Dinner at Tasca das Tias
Hotel
Terceira Mar Hotel, Angra do Heroísmo
Fun Activities contacts:
AZORES TICKET OFFICE
Mieke Tacken
Ik ben interieurontwerper, fotograaf en een fervent liefhebber van wandelen in de natuur. Ik heb mijn hart verloren aan de eenvoud en schoonheid van wandelvakanties. Ik waardeer ik ook de unieke ervaring van een verblijf dat een verhaal vertelt over de lokale geschiedenis of cultuur. Ik deel hier mijn verhalen en tips, waar mogelijk met een lichte voetafdruk en altijd een hart vol verwondering.
Wandelen en wildzwemmen langs de Taag: rivierstranden, gieren en kastelen in Midden-Portugal Boven de rivier draaien vale gieren hun rondjes met een spanwijdte van ruim twee en een halve meter. Beneden zit iemand met een pan in een zijrivier naar goud te zoeken. En op...
Natuur in Midden-Zweden: watervallen, uitkijkpunten en beren rond Ytterhogdal Als je over de E45 naar het noorden rijdt, kom je door Ytterhogdal. De meeste mensen rijden hier gewoon door. Begrijpelijk, want Lapland lonkt. Maar niet ver van het geografische middelpunt...
Laat je inspireren
Ben je op zoek naar de mooiste wandel- en fietsroutes? Of wil je informatie over reizen met de trein of advies voor de mooiste roadtrips door de natuur. Laat je inspireren voor je volgende reis in het groen; ideeën om je eigen reis te plannen of te kiezen voor een georganiseerde reis.
